Saturday, 1 January 2011

Steve Jobs’ inspirational story

When Steve Jobs was born February 24, 1955, in San Francisco, California , his unwed mother decided to put him for adoption because she wanted a girl. So in the middle of the night, his mother called a lawyer named Paul Jobs and said, “We have an unexpected baby boy; do you want him?” His mother felt very strongly that he should be adopted by college graduates and when she found out that both his future parents had never graduated from colleges, she refused to sign the adoption papers. She only relented a few months later when his future parents promised that they would send Jobs to college.He went to college but decided to drop out because it was too expensive. Recalling his time there he said, "I didn’t have a dorm room, so I slept on the floor in friends’ rooms, I returned coke bottles for the 5¢ deposits to buy food with, and I would walk the 7 miles across town every Sunday night to get one good meal a week at the Hare Krishna temple."

Jobs and Apple

At 20, he and a friend (Steve Wozniak) started a company in a garage on April 1, 1976. Later that year, the duo debuted the Apple I at the Homebrew Computer Club in Palo Alto, California. A local store offered to buy 50 machines and to finance the production, the duo had to sell their most expensive possesions. Jobs sold his Volkswagen van while Wozniak sold his Hewlett-Packard scientific calculator.

Jobs named their company – Apple in memory of a happy summer he had spent as an orchard worker in Oregon.

By 1982 however, his company sales sagged in the face of competition from IBM’s new PC. Jobs and Wozniak unveiled their new creation, Lisa to increase the company’s bottom line, only to be another expensive failure.

Not wanting to dwell on these successive failures, they worked on a new machine called the Macintosh. Jobs was reported to commandeered the project, ruthlessly pushing its computer engineers and flying a pirate flag above the building where the team worked.

By 1986 the Mac, which Jobs promised to be ‘insanely great’ was a huge success. After 10 years, starting from 2 kids working in a garage, Apple computer had grown into a $2 billion dollar company with over 4000 employees.

At 30 Jobs, however, was fired from the company he co-founded with Steve Wozniak. He left the company after losing a bitter battle over control with Apple’s CEO John Sculley (whom Jobs had recruited from Pepsi Cola).

After Apple

Apparently both have different views of how the company should be handled and in one meeting Sculley had told security analysts in a meeting that Jobs would have no role in the operations of the company “now or in the future.” When Jobs heard of the message he said, “You’ve probably had somebody punch you in the stomach and it knocks the wind out you and you cannot breathe. The harder you try to breathe, the more you cannot breathe. And you know that the only thing you can do is just relax so you can start breathing again.”

Jobs sold over $20 million of his Apple stock, spent days bicycling along the beach, feeling sad and lost, toured Paris, and journeyed on to Italy.

Recalling this publicly heartbreaking episode Jobs said, ‘I didn’t see it then, but it turned out that getting fired from Apple was the best thing that could have ever happened to me. The heaviness of being successful was replaced by the lightness of being a beginner again, less sure about everything. It freed me to enter one of the most creative periods of my life.’

During the next five years he started two companies – NeXTStep and Pixar.

NeXTStep which produces NeXT, $9,995 cube-shaped workstation which aimed to create a workstation for research and higher, didn’t do as well as Jobs had dreamed for. It did poorly and Jobs pulled the plug in 1993.

Pixar, however was a success story. The company started the first computer-animated film, the Toy Story and when Pixar’s stock went public, Jobs became an instant billionaire.

Jobs, back with a vengence

Meanwhile, his old company, Apple was under immense pressure from rival Microsoft and in 1996 posted billions of dollars in losses.

In December 1996 Jobs convinced Apple to buy NeXT and make its software the foundation of the next-generation Mac OS. The technology he developed at NeXT became the catalyst of Apple’s comeback. Initially appointed as Apple’s adviser, Steve Jobs was named Apple’s interim CEO in 1997.

In 2004 he was diagnosed with cancer on his pancreas. Jobs was told that the cancer was incurable and he would only live for another three to six months. Later, a biopsy showed that he actually had a very rare form of pancreatic cancer that is curable with surgery. He had the surgery and survives. Under his leadership, Apple returned to profitability and introduced innovations such as the iPod.

Steve Jobs advice

Sometimes life hits you in the head with a brick. Don’t lose faith. I’m convinced that the only thing that kept me going was that I loved what I did. You’ve got to find what you love. And that is as true for your work as it is for your lovers. Your work is going to fill a large part of your life, and the only way to be truly satisfied is to do what you believe is great work.

And the only way to do great work is to love what you do. If you haven’t found it yet, keep looking. Don’t settle. As with all matters of the heart, you’ll know when you find it. And, like any great relationship, it just gets better and better as the years roll on. So keep looking until you find it. Don’t settle.

Your time is limited, so don’t waste it living someone else’s life. Don’t be trapped by dogma-which is living with the results of other people’s thinking. Don’t let the noise of others’ opinions drown out your own inner voice. And most important, have the courage to follow your heart and intuition. They somehow already know what you truly want to become. Everything else is secondary.


തോല്‍ക്കാന്‍ എനിക്ക് മനസ്സില്ലായിരുന്നു

തോല്‍ക്കാന്‍ എനിക്ക് മനസ്സില്ലായിരുന്നു

റീഷ്മ ദാമോദര്‍

അപകടത്തില്‍ ഒരു കാല്‍ നഷ്ടമായിട്ടും ജീവിതവിജയത്തിലേക്ക് നൃത്തച്ചുവടുകളുമായി കയറിച്ചെന്ന സുധാ ചന്ദ്രന്റെ അതിജീവനകഥ...

മൂന്നാം വയസ്സില്‍ നൃത്തം മോഹിച്ചവള്‍. ചിലങ്കയുടെ താളമായിരുന്നു അവള്‍ക്ക് കളിക്കൂട്ടിനുണ്ടായിരുന്നത്. ഏഴാംവയസ്സില്‍തന്നെ അരങ്ങേറ്റം. പിന്നെ, 75-ഓളം വേദികളില്‍ ആ പെണ്‍കുട്ടി നൃത്തമാടി. എന്നാല്‍, ഈ സന്തോഷമെല്ലാം തല്ലിത്തകര്‍ക്കാന്‍ വിധി കെണിയൊരുക്കി കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു, ഒരു ബസ്സപകടത്തിന്റെ രൂപത്തില്‍. ആ അപകടം വലതുകാല്‍ എടുത്തെങ്കിലും അവള്‍ തളര്‍ന്നില്ല. നഷ്ടപ്പെട്ടതിനെയോര്‍ത്ത് വിലപിച്ചുമില്ല. ഇരിങ്ങാലക്കുടയിലെ കെ.ഡി. ചന്ദ്രന്റെയും പാലക്കാട് കുഴല്‍മന്ദം സ്വദേശി തങ്കത്തിന്റെയും മകള്‍ ജീവിതത്തിലേക്കും പിന്നീട് നൃത്തത്തിലേക്കും തിരികെ ചുവടുവെച്ചു.

''ഈശ്വരന്‍ എനിക്ക് വിജയത്തിലേക്കുള്ള വഴി തുറന്നത് ഒരു ദുരന്തത്തിലൂടെയാണെന്നു മാത്രം.'' സുധാ ചന്ദ്രന്‍ പറയുന്നു.


വയസ്സു പതിനേഴ്. ഒരുപാട് സ്വപ്‌നങ്ങളും പ്രതീക്ഷകളുമായി നടക്കുന്ന പ്രായം. നൃത്തത്തില്‍ ഉയരങ്ങളില്‍ എത്തണമെന്നായിരുന്നു എന്റെ ആഗ്രഹം. അപ്പോഴാണ് അപ്രതീക്ഷിതമായി അപകടം ഉണ്ടായത്. എന്റെ എല്ലാ സ്വപ്‌നങ്ങളും അവസാനിച്ചതുപോലെ തോന്നി.

പക്ഷേ, ഇപ്പോള്‍ തോന്നുന്നു, എനിക്ക് വെറും അഞ്ചു ശതമാനമേ നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുള്ളൂ, നേടിയത് 150 ശതമാനവും. ഇടയ്ക്ക് ഞാന്‍ ചിന്തിക്കും, അന്നങ്ങനെയൊന്നും സംഭവിച്ചില്ലായിരുന്നുവെങ്കില്‍ ജീവിതത്തെ ഇത്ര സീരിയസ്സായി കാണുമായിരുന്നില്ലെന്ന്.

എങ്ങനെയാണ് ആ ദിവസങ്ങളെ നേരിട്ടത്?

81-ലായിരുന്നു ആ ബസ് അപകടം. ട്രിച്ചിയിലെ ക്ഷേത്രത്തില്‍ പോയി മടങ്ങുകയായിരുന്നു ഞങ്ങള്‍. എല്ലാവരും രക്ഷപ്പെട്ടു. എനിക്ക് മാത്രമായിരുന്നു പരിക്ക്. സുഖപ്പെടുമായിരുന്ന മുറിവായിരുന്നു അത്. പക്ഷേ, ഡോക്ടറുടെ അനാസ്ഥയും എന്റെ സമയദോഷവും. ആ മുറിവ് പഴുത്തു. അങ്ങനെ വലതുകാല്‍ മുറിച്ചു മാറ്റേണ്ടിവന്നു. മരവിച്ചതുപോലൊരവസ്ഥയായിരുന്നു ആദ്യം. ഇനി എന്തിനുവേണ്ടി ജീവിക്കണമെന്ന തോന്നല്‍.

ഒന്നും ചെയ്യാനില്ലാത്ത ദിവസങ്ങള്‍. വെറുതെയിങ്ങനെ കിടക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ചിന്തിക്കും 'ഈശ്വരാ എന്തുകൊണ്ടാണെനിക്ക് ഈ വിധി വന്നത്.' ഒറ്റയ്ക്കിരുന്ന് കുറെ കരയും. പക്ഷേ, മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്‍പില്‍ ഞാനൊരിക്കലും കരയുന്ന മുഖം കാണിച്ചിട്ടില്ല.

ആറുമാസം ബെഡ്ഡില്‍തന്നെ കിടന്നു. അതിനിടയിലാണ് പത്രത്തില്‍നിന്ന് ഡോ. സേഥിയെക്കുറിച്ച് കേള്‍ക്കുന്നത്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജയ്പൂര്‍ കാലുകളെക്കുറിച്ചും. ആ കാലുകള്‍ വെച്ച് കൃഷിക്കാരും തെങ്ങുകയറ്റക്കാരും വരെ ജോലി ചെയ്യുന്നുണ്ടെന്നു കേട്ടപ്പോള്‍ പ്രതീക്ഷയായി. അങ്ങനെ ഞങ്ങള്‍ ഡോക്ടറെ കാണാന്‍ ജയ്പൂരിലെത്തി. അദ്ദേഹത്തെ കണ്ടയുടന്‍ ഞാന്‍ ചോദിച്ചത്, 'എനിക്ക് നൃത്തംചെയ്യാന്‍ കഴിയുമോ?' എന്നായിരുന്നു. 'കൃഷിപ്പണിക്കാര്‍ക്കും തെങ്ങുകയറ്റക്കാര്‍ക്കും അവരുടെ ജോലി ചെയ്യാമെങ്കില്‍ സുധയ്‌ക്കെന്തുകൊണ്ട് നൃത്തം ചെയ്തുകൂടാ', അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു. ജീവിതത്തിലെ സന്തോഷമെല്ലാം തിരിച്ചുവരുന്നതുപോലെ. നിറഞ്ഞ സദസ്സിനു മുന്‍പില്‍ നൃത്തംചെയ്യുന്ന സുധാ ചന്ദ്രനെ ഞാന്‍ വീണ്ടും സ്വപ്‌നം കണ്ടു. അങ്ങനെ കൃത്രിമക്കാലില്‍ നൃത്തംചെയ്തുതുടങ്ങി. പക്ഷേ, പ്രതീക്ഷിച്ചത്ര എളുപ്പമായിരുന്നില്ല ഒന്നും.

ഒരു ചുവട് വെക്കുമ്പോഴേക്കും കടുത്ത വേദന എന്നെ തളര്‍ത്തി. പിന്നെ മുറിവില്‍നിന്ന് ചോര വരാനും തുടങ്ങി. കുറെ നേരം വിശ്രമിച്ച് വീണ്ടും ശ്രമിക്കും. നൃത്തം പഠിച്ചുതുടങ്ങുന്ന ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയെപ്പോലായിരുന്നു ഞാന്‍. കൃത്രിമക്കാല്‍ ചര്‍മത്തില്‍ ഉരയുമ്പോഴുള്ള വേദനയും ഒന്നും ചെയ്യാന്‍കഴിയുന്നില്ലല്ലോയെന്ന സങ്കടവും. എത്രയോ രാത്രികളില്‍ ഉറങ്ങാതെ കഴിച്ചുകൂട്ടി. പലരും പറഞ്ഞു, 'എന്തിനാ വെറുതെ വേദന സഹിക്കുന്നത്. നൃത്തമൊന്നും ഇനി വേണ്ടായെന്ന്.' പക്ഷേ, എനിക്ക് വാശിയായിരുന്നു. നൃത്തം മാത്രമായിരുന്നു മനസ്സില്‍. എന്റെ സ്വപ്‌നം എന്തു വിലകൊടുത്തും നേടണമെന്ന ആഗ്രഹവും. എല്ലാം പോസിറ്റീവ് മൈന്‍ഡോടെ കാണാന്‍ ശ്രമിച്ചു. അങ്ങനെ രണ്ടരവര്‍ഷം.

ഒടുവില്‍ ആ ദിവസമെത്തി. വഡാലയിലെ എസ്.ഐ.ഇ.ഡബ്ല്യു.എസ്. ഹാള്‍. അച്ഛനോട് ഞാനാദ്യമേ പറഞ്ഞു, 'അച്ഛാ നൃത്തത്തിന്റെ കാര്യം പത്രക്കാര്‍ ആരുമറിയരുത്' എന്ന്. അത്ര ടെന്‍ഷനിലായിരുന്നു ഞാന്‍. പരാജയപ്പെട്ടാല്‍ പിന്നെ ഒരു തിരിച്ചുവരവുണ്ടാകില്ല, അതെനിക്കുറപ്പായിരുന്നു. പക്ഷേ, നൃത്തംചെയ്തുതുടങ്ങിയപ്പോള്‍ ഞാനൊന്നുമറിഞ്ഞില്ല. മൂന്നുമണിക്കൂര്‍ തുടര്‍ച്ചയായി നൃത്തംചെയ്തു. അന്നവിടെ സദസ്സിലുണ്ടായിരുന്ന പ്രശസ്ത തെലുങ്ക് സിനിമാ പ്രൊഡ്യൂസര്‍ രാമോജി റാവു, എന്റെ ജീവിതകഥ സിനിമയാക്കുമെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു. 'മയൂരി' എന്ന സിനിമ. അഞ്ചു ഭാഷകളില്‍ ഡബ്ബ് ചെയ്ത ആ സിനിമ വന്‍ ഹിറ്റായിരുന്നു.

പീന്നീട് ഡോ. സേഥിയെ കണ്ടിരുന്നോ?

അദ്ദേഹവുമുണ്ടായിരുന്നു ആ സദസ്സില്‍. ഞാന്‍ ഡോക്ടറോട് പറഞ്ഞു, 'ഇതുപോലെ ഇരുപത്തഞ്ച് സുധാ ചന്ദ്രന്മാരെങ്കിലും വേണം.' കുറേ കാലം കഴിഞ്ഞ്, രണ്ട് കാലുമില്ലാത്തവര്‍ കൃത്രിമക്കാല്‍ വച്ച് നൃത്തം ചെയ്ത ഒരു പരിപാടിയില്‍ ഞാന്‍ പങ്കെടുത്തു. അന്ന് ഡോക്ടര്‍ പറഞ്ഞു, 'നിങ്ങള്‍ 25 പേരെയല്ലേ ചോദിച്ചുള്ളൂ, ഞങ്ങള്‍ 50 പേരെ തന്നില്ലേ' എന്ന്.

ചെറിയ പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ വരുമ്പോള്‍പോലും തളര്‍ന്നുപോകുന്ന പലര്‍ക്കും ഒരു മാതൃകയാണ് സുധയുടെ ജീവിതം?

പലരും പറയാറുണ്ട് ഇത്. ഇന്നതൊക്കെ ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ എനിക്കും അദ്ഭുതം തോന്നും. ആത്മബലം മാത്രമായിരുന്നുവെന്റെ കൈമുതല്‍. പിന്നെ, എന്റെ അച്ഛനമ്മമാരുടെ പിന്തുണയും. ഞാനൊരു സ്വപ്‌നമേ കണ്ടിരുന്നുള്ളൂ. പക്ഷേ, ഈശ്വരന്‍ എനിക്കൊരുപാട് തന്നു.

ഇടയ്ക്ക് ചില സ്‌കൂള്‍കുട്ടികള്‍ എന്നെ വിളിക്കാറുണ്ട്. കാരണം, മഹാരാഷ്ട്ര സര്‍ക്കാറിന്റെ രണ്ടാംക്ലാസിലെ ഇംഗ്ലീഷ് പാഠപുസ്തകം, ആന്ധ്രാ സര്‍ക്കാറിന്റെ ഒമ്പതാംക്ലാസിലെ ഇംഗ്ലീഷ് പാഠപുസ്തകം, ഗുജറാത്തില്‍ ഏഴാംക്ലാസുകാര്‍ക്കുള്ള പാഠപുസ്തകം, വെസ്റ്റ് ബംഗാളിലെ പത്താംക്ലാസുകാര്‍ക്കുള്ള പാഠപുസ്തകം എന്നിവയിലൊക്കെ എന്റെ ജീവിതകഥയുണ്ട്. കുട്ടികള്‍ക്ക് അദ്ഭുതമാണ്, ഒരു കാല്‍ നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടും നൃത്തംചെയ്യുന്നു എന്നു കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ (ഒരു നിമിഷനേരത്തെ നിശ്ശബ്ദത). ഇതൊന്നും എന്റെ സ്വപ്‌നങ്ങളില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ലല്ലോ.

എങ്ങനെയാണ് ഓരോ പ്രശ്‌നങ്ങളെയും നേരിടുന്നത്?

ഞാനെല്ലാ കാര്യത്തിലും വളരെ പ്രാക്ടിക്കല്‍ ആണ്. വൈകാരികമായി ഒരു പ്രശ്‌നത്തെയും സമീപിക്കുന്നത് എനിക്കിഷ്ടമല്ല. ചിലരുണ്ട്, ഭയങ്കര ഇമോഷണലായി മാത്രമേ അവര്‍ക്ക് എന്തും നേരിടാനാവൂ. പക്ഷേ, വൈകാരികമായി സംസാരിക്കുമ്പോള്‍ നമ്മളെ ആരും ശ്രദ്ധിക്കില്ല. നേരെമറിച്ച് തന്റേടത്തോടെ ആധികാരികമായി കാര്യങ്ങള്‍ പറയുമ്പോള്‍ ആരുമൊന്ന് നോക്കും. എന്റെ അമ്മ എപ്പോഴും പറയാറുള്ളൊരു കാര്യമായിരുന്നു ഇത്. പലരും പറയാറുണ്ട്, സുധ ഭയങ്കര കടുംപിടിത്തക്കാരിയാണെന്ന്.

ചില ദിവസങ്ങളില്‍ സീരിയലിന്റെ ഷൂട്ടിങ് തുടങ്ങാന്‍ വൈകും. സീരിയലിന്റെ ആളുകള്‍ വന്നെന്നോട് സോറി പറയും. അപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ചോദിക്കും 'എന്തിനാ സോറി പറയുന്നത്. ഞാന്‍ കൃത്യമായി പ്രതിഫലം വാങ്ങിയിട്ടാണ് അഭിനയിക്കുന്നത്.'

ഞാനെല്ലാ സമയത്തും ബിസി ആയിരിക്കാനാണ് ശ്രമിക്കാറുള്ളത്. ചിത്രീകരണം, നാടകാവതരണം, നൃത്തപ്രദര്‍ശനം... ജീവിതത്തില്‍ വിശ്രമമെന്നൊന്ന് ഇപ്പോഴില്ല. അങ്ങനെയായാല്‍ ഒരു നെഗറ്റീവ് ചിന്തയും മനസ്സിലേക്ക് കടന്നുവരില്ല. വെറുതെയിരുന്നാലാണ് പ്രശ്‌നം.

എല്ലാ ജനവരി ഒന്നിനും ഞാനെന്റെ ഡയറിയില്‍ ഇങ്ങനെ കുറിക്കും. I am the best and am going to change the face of the country. അങ്ങനെയാണ് ഞാനെന്റെ ഒരുവര്‍ഷം തുടങ്ങുന്നത്. അപ്പോള്‍ എന്തെന്നില്ലാത്ത ആത്മവിശ്വാസം തോന്നും.

സുധയുടെ ഒരു ദിവസം എങ്ങനെയാണ്?

എന്നും രാവിലെ അഞ്ചരയ്ക്ക് എണീറ്റ് ജിമ്മില്‍ പോവും. രണ്ടുമണിക്കൂര്‍ അവിടെയാവും. പിന്നെ തിരിച്ചുവന്ന് എട്ടരയാവുമ്പോഴേക്ക് വീട്ടില്‍ നിന്നുമിറങ്ങും. ഒന്‍പതുമുതല്‍ രാത്രി ഒന്‍പതുവരെ ഷൂട്ടിങ്. രാത്രി വീട്ടിലെത്തുമ്പോഴേക്ക് ഒമ്പതര കഴിയും. മാസത്തില്‍ കുറച്ചുദിവസമെങ്കിലും നൃത്തപരിപാടികളുമായി യാത്രയിലായിരിക്കും. ഇപ്പോള്‍ രണ്ടു സീരിയലുകളില്‍ അഭിനയിക്കുന്നുണ്ട് ഞാന്‍. സണ്‍ ടി.വി.യില്‍. പിന്നെ അമൃത ടി.വി.യിലെ സൂപ്പര്‍ ഡാന്‍സര്‍ ജൂനിയറിലെ ജഡ്ജിങ് പാനലിലുമുണ്ട്.

ഈ വിജയങ്ങള്‍ക്ക് ആരുടെയെങ്കിലും സഹായമുണ്ടായിരുന്നോ?

പല കാര്യങ്ങളും എനിക്ക് പഠിപ്പിച്ചുതന്ന എന്റെ അച്ഛനോടും അമ്മയോടും. അപകടത്തില്‍ കാല്‍ നഷ്ടപ്പെട്ട സമയത്ത് എന്റെയൊപ്പം നിന്നത് അവരായിരുന്നു. 'വയ്യാത്ത കുട്ടിയാണ് നീ, ഇനി ഡാന്‍സൊന്നും കളിക്കണ്ട' എന്ന് പലരും പറഞ്ഞപ്പോഴും അച്ഛനും അമ്മയും മാത്രം പറഞ്ഞു, 'ഗോ ഔട്ട് ആന്‍ഡ് ഫൈറ്റ്' എന്ന്.
(from Mathrubhumi 1-1-2011)

God's Fate (Yehuda Amichai)

The fate of God

Is now like the fate of

Trees and stones, sun and moon

Which they stopped believing in

When they began believing in Him.

But He is compelled to remain with us:

At least like the trees, at least like the stones.

And like the sun and like the moon and like the stars.

(Yehuda Amichai [1924-2000] is one of the great modern Israeli poets)